Delirium superimposed on dementia. Concepts, clinic, neurpathology and organisation of care (WC2015-037)

Background

Starting date: 13/05/2015

Delier is een veelvoorkomende complicatie bij dementie. Prevalentiecijfers variëren van 22% bij thuiswonende patiënten en 71% onder verpleeghuisbewoners, tot 98% voor patiënten met dementie die in het ziekenhuis verblijven (Fick 2002, Morandi 2013, Voyer 2008). Deze verschillen kunnen grotendeels toegeschreven worden aan variaties in de ernst van dementie en somatische co- morbiditeit. Hoewel het delier frequent voorkomt bij dementie, wordt het vaak niet herkend. Miskenning van het delier bij ruim 50% van verpleeghuisbewoners met dementie vormt een belangrijk obstakel bij adequate behandeling en begeleiding (Voyer 2008).

Het delier gaat gepaard met een hoge lijdensdruk voor patiënten, met gevoelens van angst en bedreiging als meest voorkomende emoties ( O'Malley 2008). Deze emoties gaan vaak gepaard met gedragsproblemen zoals agressie en afweer. Dit leidt tot een grote belasting voor familie en zorgverleners (Voyer 2013). Delieren zijn geassocieerd met een slechte prognose zoals versnelde achteruitgang in cognitie en functioneren, opname in verpleeghuis en verhoogd risico op overlijden (Fick 2013, Voyer, 2008, Morandi 2013). Het neuropathologisch correlaat van de slechte klinische uitkomsten van delier bij dementie is niet bekend. Tegen deze achtergrond worden in een onderzoeksproject vanuit diverse perspectieven verschillende dimensies van ‘delier bij dementie’ bestudeerd. Conceptuele, klinische, organisatorische en etiologische aspecten komen daarbij aan de orde.